Yerinde ve zamanında en uygun yerde durabilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun kararı verebilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun tavrı koyabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun, işi yapabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun nesneyi alabilseydik

            Yerinde ve zamanında en uygun giysiyi giyebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun lezzeti tadabilseydik,        

            Yerinde ve zamanında en uygun dostu seçebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun kişiyi sevebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en  kıymetli varlığımızı verebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en olgun insan olabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun habere sevinebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun ihtimali sezebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun darbeyi vurabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun şiddeti gösterebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun barışı yapabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun şeye ilgi duyabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun güzeli görebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun sesi işitebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun nükteye gülebilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun acıya ağlayabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun mefhumu anlayabilseydik,

            Yerinde ve zamanında en uygun sözü diyebilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun soruyu sorabilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun cevabı verebilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun bilgiyi öğrenebilseydik,

Yerinde ve zamanında en uygun kitabı okuyabilseydik,

Ve bu meziyetlerimizi ahenk içinde tasarruf edebilseydik,

 

Ne iyi olurdu der, yapamadıklarımıza “keşke” li hayıflanmalarla iç geçirir, onlara bir şekilde kavuşmanın özlemini çekeriz.  Geçmişe takılıp kalmak, yapamayacaklarımızın hayaliyle avunmak zaman kaybından başka bir şey değil. Bütün bunları birden istemek de zaten realiteye uygun değil. Çünkü;

Mutluluk makamında sürekli kaldığımızda mutluluğu idrak edemezdik,

Bu meziyetleri koruma endişesiyle önümüzü göremezdik,

Bütün meziyetlerin anormal birlikteliğiyle normal olamazdık,

Mükemmelliğin verdiği aşırı güvenle gerçek güvenlikte olamazdık,

Mükemmellik duygusuyla asıl Mükemmele kul olamazdık,

Mükemmelliğin rehavetiyle enerjimizi dinamik tutamazdık,

Pasif bir enerji ile de zirvede uzun süre kalamazdık,

Gelişme ve yeniliklere ihtiyaç asla ihtiyaç duyamazdık.

Müstağni tavırlarla bir adım ileri gidemezdik.

Hep kendimize iyi olunca başkalarına yararlı olmazdık,

İnsanlardan farklılaşınca şımarmaktan kendimizi alamazdık,

En iyi olmanın geçici rahatlığında kalıcı mutluluğa varamazdık.

Bunun için arzularımızın bir anda gerçekleşmemesi anlamlıdır.

Bunun için dualarımızın hepsi kabul olmuyor.

Bunun için mükemmellik yeryüzü sakinlerini çarpıyor.

 

Kusurumuzla yerinir,başarılarımızla övünürüz.

Kusurumuzu yeni başarı öncesi son uyarı sayarız

Hiç günah işlemeyince bile helak olabilirdik.

Günahına tövbe edecek yeni kullar alırdı yerimizi.

 

Takdir-ilahiye “baş üstüne” demekten demek görevimiz

Mükemmelin güvenliğinde, gösterdiği doğru yolda

İlerlerken mutlu olur nefsimiz, rıza makamında

Özlediğimiz her şeyin daha fazlasını yaşamaz üzere

Davet gelir Yüce Makamdan:

“Kullarım arasına katıl ve Cennetime gir.” (Fecr,29-30)

 

                                               18.10.2002 Almelo-

Mukadder Arif YÜKSEL

www.mukadder.net